Terreur in de polder

Tijdens de afgelopen horrorzomer werd het nieuws geruime tijd beheerst door een terroroehoe. Het beest zaaide dood en verderf in het hoge noorden, tot de serieuze nieuwskanalen  ons geruststellend meldden dat hij nu levenslang vastzit. 

Een pak van m’n hart. En terwijl de voorspelde horrorwinter uitbleef (tenzij je ook een schaatsliefhebber bent) teisterde een terrorkauw schoolgaande jeugd. Dit keer kwam het huiveringwekkend dichtbij, hier in Brabant zelfs.

En het werd nog erger, we beleven heden ten dage een horrorlente, las ik net. Het wachten is weer op een terrorbeest. Want ja, dieren beschermen hun territorium in het voorjaar en sommigen nu eenmaal met verve. Het is alleen zo dat we dat niet meer weten en dus wordt het nieuws en doet een verschrikte journalist live verslag op de plaats delict. Ondertussen gaat de horrorlente haar gewone gang, met inderdaad wel eens een koudere periode.

Maar afgelopen dinsdag liep het echt uit de klauwen. Of juist er in eigenlijk. Een terrorarend pleegde een moordaanslag op een zielig, lief, donzig ganzenkuikentje! Met z’n wrede klauwen griste hij het lieftallig donsballetje vanachter zijn moeder. En terwijl het z’n laatste adem uitblies lagen z’n darmpjes al op de grond. En ik? Ik deed niks. Nou ja, bijna niks. Alleen mijn wijsvinger bewoog over de ontspanknop van m’n camera. Want zo gaat dat. De natuur is mooi, maar ook wreed. En dat zijn we soms even vergeten.