Best wel cool

“Gatver, dat plakt!”, roept het meisje. Ze kijkt met een vies gezicht naar het dennenboompje dat ze vast had gepakt. “Dat is hars”, leg ik uit, “je weet wel, om je benen mee te ontharen”. Meteen zie ik herkenning en begrip, en ze ruikt even aan haar handen. “Lekker”, zegt ze met een glimlach. Haar vriendinnen hebben het ook gezien. De natuur is toch niet zo vies als ze hadden gedacht en ze overwegen om daadwerkelijk aan het werk te gaan.

“Zullen we zo al deze boompjes uit de heide halen?” vraag ik aan het groepje jeugd, “anders wordt het bos en dan zijn al de bijzondere planten en dieren verdwenen!” Ik hoefde het niet te herhalen. De jongens van het Munnikenheide college pakte allemaal een scherpe steekschop en vlogen op de grotere boompjes af, de dames vaak de kleinere. Maar eerst moesten de haren in een staart, want ja, beestjes hè?

Meester Ronald komt kijken. Als een trotse generaal staart hij over de woeste gronden en overziet zijn legertje aan leerlingen. “Geweldig hè?, draagt hij uit. “Al voor het zesde jaar… Achttienhonderd en zestig leerlingen, fantastisch!” Het is inderdaad fantastisch en leuk om te zien dat de dames en heren zo snel hun natte schoenen vergeten waren en samen hard aan het werk waren. Meester Ronald doet er nog een schepje bovenop. “Die boom daar”, hij wijst naar een berk met een stam van twintig centimeter dikte. “Mag die ook weg?” Ik knik, maar zeg dat die boom wel erg dik is en dat hij dan ook helemaal weg moet. Een half omgehakte boom laten we natuurlijk niet staan.

“Hé Jongens!!”, brult hij over de heide. Meteen gaan alle hoofden omhoog en kijken hem verwachtingsvol aan. “Die mag ook weg, en de boswachter denkt dat jullie het niet kunnen!”

Er ontstaat wat commotie. Wat? Natuurlijk kunnen we dat! Een beeldenstorm is ontketend en de opgezweepte jongeren vallen het boompje zo hard aan dat ik er medelijden mee krijg. Ze gaan er aan hangen, klasgenoten steken als razenden op de dikke wortels met steekschoppen. Na een kwartier staat de boom nog overeind en eigenlijk is het pauze. Maar de kinderen willen niet stoppen en zelfs met warme chocolademelk kan ik ze niet tot rust verleiden.

Ze hakken maar door, geconcentreerd en aanwijzingen roepend naar elkaar. De boom wankelt, meester Ronald begint te juichen, de kinderen ook en de berk valt. Als een jachttrofee wordt de berk meegenomen naar de grote stapel boompjes die al waren uitgestoken en er met trots opgelegd. Foto’s worden gemaakt en nu is het eindelijk tijd voor pauze. Met een bekertje chocomel in de hand staan de jongens en meiden na de babbelen, rennen wat achter elkaar aan en gillen om het gillen. Ze hebben een onvergetelijke dag gehad. En ook al is het niet stoer om toe te geven, natuur is best wel cool.

Huug