Fietsenstalling en die "groene"

Midden in ons weidegebied ligt een stukje bos. Zeg maar, bosje, want het meet maar 4700 m2  hoog opgaand hout. Het is  particulier bezit en er leiden geen wegen naar toe. Men zou, via het recht van overpad, het hout kunnen oogsten. Dit dan alleen in de periode november tot maart maar dan ligt het land er zó nat bij dat dit eigenlijk onmogelijk is. 

Volgens overleveringen zou dit het laatste stuk grond zijn waar men, tot aan de Eerste Wereldoorlog nog "gemoerd" heeft, turf gewonnen. Daarna is het zo gelaten en bij excursies vertel ik altijd; als we aan Nederland niks zouden doen, ziet ons land na ruim 90 jaar er zo uit. Het staat vol spontaan opschot en omdat er nooit iets gebeurd, ziet het er verwaarloosd en rommelig uit.

Vroeger stond het hier vol met Primula's ....allemaal verdwenen. In de loop van de jaren is het de schuilplaats geworden van reewild dat in ons gebied leeft. Fijn om, na het eten op onze biologische weidegronden, indien nodig de dekking van het bosje op te zoeken. Eén van de aangrenzende SBB-weiden is "aan begrazing onttrokken" en aan de kant van het bosje is het elektrisch raster verwijderd. 

In het midden hebben we een beetje  schoongemaakt en in de wissels wat dood hout geruimd. In strenge winters voer ik ze hier wat hooi bij, maar da's geheim. Zoals geschreven, zit er veel dood hout en hierop leeft die "groene" van ons. Een mooie groene specht, hopelijk zijn het er twee want dat zou erg gezellig zijn. In het najaar, als wij in de rand van dat bosje ons winterbivak opslaan, maken wij met vers wilgenhout altijd een fietsenstalling. 

Een deel van onze mannen komt op de fiets en die hebben recht op gratis fietsenstalling, net als in de stad. U zult zich afvragen, wat heeft dit nu met een groene specht te maken? Nou al twee winterseizoenen is deze rakker in de weer op onze palen. "Een beetje dom",  volgens mij, want er is in die palen niks te vinden.

Ik verdenk hem er van dat hij op die palen traint, het is voor hem een soort sportschool. De ervaring die hij opdoet, kan hij goed gebruiken bij zijn echte werk in het bosje. 's Zaterdags met al die mannen er bij laat hij zich niet zien, maar als ik in de week alleen ben, heb ik hem al verschillende keren rustig kunnen bekijken. Lachend komt hij (kan ook een zij zijn) uit het bosje naderbij en het is boeiend om te zien hoe hij als een vakkundig timmerman gaten hakt in de palen. Af en toe lijnt hij z'n werk even goed uit en hakt verder. (toch een hij)  Ik weet wel de groene specht is een grondbewoner maar als afwisseling gaat hij onze palen te lijf.

Ik denk dat hij aan het omscholen is. In ieder geval staat er in het bosje voldoende dood hout waar van alles te vinden is. Het is dan wel niet van SBB maar speelt in ons weidegebied toch een rol. Enkele weiden die er aan grenzen, hebben in het verleden een korte periode een belangrijke (militaire) rol gespeeld. Oei,  ik ben aan mijn aantal woorden. Het geschiedenisverhaal houdt U van mij tegoed.